Door een van onze veldwerkers ~ Per ongeluk is dit artikel niet volledig opgenomen in het Ismaël magazine #4. Daarom alsnog het juiste artikel online.
Er komen allerlei geluiden op ons af. Van ambassades, van organisaties, van bezorgde familieleden. Wat doe je als je ambassade aanraadt om thuis te blijven, te schuilen en alleen voor hoogstnoodzakelijke boodschappen de deur uit te gaan? Wat moeten we doen met onze kinderen die dapper zijn maar toch ook echt afleiding en beweging nodig hebben?
We lazen recent een geweldig boek over generaties christenen in Jemen. En hoe er door de christelijke buitenlanders iedere keer weer een afweging gemaakt moest worden: blijven of vertrekken? We hebben al eerder voor die keuze gestaan, toen het steeds spannender werd in een eerder land waar we mochten dienen. Maar nooit is weggaan uit eigen beweging voor ons een serieuze optie geweest. We voelden toen en we voelen nu opnieuw, dat juist blijven het beste is om te doen. Ook al had dat destijds best ernstige gevolgen. En ook al weten we niet wat de gevolgen dit keer zullen zijn.
Waarom dan toch blijven? Daarvoor zijn veel redenen. Eén is dat we, door bij onze lokale vrienden te blijven, kunnen leren van hun perspectief op het gebeuren. Zij gaan ook niet weg – waarom wij dan wel? Een andere reden, nog belangrijker, is dat we door te blijven kunnen laten zien wat het betekent om een christen te zijn – om geborgen te zijn in Christus. We hebben geen behoefte om de held uit te hangen, maar wél om het westerse begrip van veiligheid kritisch te bevragen. Een Jemenitische christen zei het zo: “Veiligheid is een westerse illusie, omgevormd tot een afgod. En wij weigeren ervoor te buigen.”
Een Jemenitische christen zei het zo: “Veiligheid is een westerse illusie, omgevormd tot een afgod. En wij weigeren ervoor te buigen.”
Betekent dat dat we ons nergens iets van aantrekken en maar gewoon roekeloos alle advies in de wind slaan? Nee, we hoeven niet zo nodig martelaren te worden. Liever niet! We nemen alle informatie tot ons, we observeren en we willen gevoelig blijven voor de zachte stem van de Heilige Geest. Zo proberen we elke vraag over “wat moeten we doen” af te wegen. Op basis van feiten, ervaringen en vooral het vertrouwen op de leiding van de HEERE. Hij laat niet varen wat Zijn hand begon – ook niet als wij liever andere dingen zouden zien.
Intussen hopen we vooral één ding: dat de rijke landen in de Arabische Golf door dit gebeuren worden wakker geschud. Veel van de inwoners van landen als Qatar, Koeweit en de Verenigde Arabische Emiraten zijn “rijk en verrijkt, en hebben aan geen ding gebrek”. We merken welke gevolgen dat heeft voor de ingang van het Evangelie. Soms is het nodig dat ons leven wordt opgeschud voordat we ons gaan realiseren dat we God nodig hebben. Zou deze oorlog zo’n wake-up-call kunnen zijn?
Al een paar maanden voor de oorlog zijn we begonnen te bidden voor de regio, samen met anderen die een verlangen hebben om het Koninkrijk van God hier baan te zien breken. We weten dat God gebeden vaak op ongedachte manieren verhoort. Wij willen geen oorlog, we willen graag vrede. Maar zou Hij niet in deze tijd een machtig werk kunnen doen? We zien daarom uit naar mensen die op zoek zijn naar de ultieme veiligheid – die alleen in Christus te vinden is.
We weten dat God gebeden vaak op ongedachte manieren verhoort.